Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Πήραμε πρωτάθλημα – είμαι κάποιος!

Πιθανόν να μην είμαι παρά μια... παραξενιάρα «γκόμενα», άλλά ρε παιθκιά, ΕΛΕΟΣ ΜΕ ΤΕΣ ΜΑΠΠΕΣ ΣΑΣ!!! Τελικά το όπιο του λαού δεν είναι πια η θρησκεία (για να θυμηθούμε και τον... επίκαιρο απόψε Μαρξ –κι εδώ γελάμε), αλλά το ποδόσφαιρο! Χιλιάδες κόσμος βγήκε απόψε να κορνάρει και να προκαλέσει κομφούζιο στους δρόμους –μετά βέβαια από έναν ακόμη πετροπόλεμο έξω από το ΓΣΠ- για τι; Για ένα πρωτάθλημα –για μια νεφέλη. Τι σας προσφέρει ρε καημένοι αυτό το πρωτάθλημα; Είτε... πράσινοι είστε είτε μπλε είτε πορτοκαλί –εμένα δε με απασχολούν οι ομάδες. Εσείς το κερδίσατε; Μια ντουζίνα παίχτες, πολλοί εκ των οποίων μάλιστα ξένοι, το κερδίσανε, όχι εσείς! Κι όχι για την οποιαδήποτε ιδεολογία βεβαίως-βεβαίως, αλλά για ίδιον όφελος. Η αγάπη για τη φανέλα είναι ιδανικό που έχει προ πολλού πνεύσει τα λοίσθια...

Εσείς λοιπόν που πανηγυρίζετε τι ακριβώς προσφέρατε γι’ αυτή τη νίκη; Τα ξελαρυγγιάσματά σας στο γήπεδο; Τις φωτοβολίδες; Τις κροτίδες; Τις κοτρόνες; Τι; Και ποια ακριβώς ευεργετική συνέπεια θα έχει αυτή η κούπα στη ζωή σας; Θα σας ταΐσει; Θα σας δώσει προαγωγή; Θα σας... κάτσουν ευκολότερα οι γκόμενες; Ή μήπως με ένα ακόμη πρωτάθλημα θα λυθεί το κυπριακό; Έλεος!

Απορώ αν όλα αυτά τα... αρσενικά (καλώς ή κακώς οι γυναίκες που ασχολούνται με το άθλημα είναι λίγες –και δεν υπονοώ φυσικά ότι τα κομμωτήρια και οι «νυχούδες» τις θέτουν σε καλύτερη μοίρα) δείχνουν την ίδια θέρμη και σε άλλους τομείς της ζωής τους! Πόσα πρωταθλήματα έχει η ομάδα τους και πότε τα πήρε, όλοι το γνωρίζουν. Το τι έγινε το 1922-23 ή το 1940 ή το 1974 (και προσέξτε, αναφέρω τις βασικότερες ιστορικές ημερομηνίες) πόσοι άραγε το γνωρίζουν; Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων που γνωρίζω πάντως –αλλά και πολλοί μεγαλύτεροι- δεν έχουν ιδέα ούτε τι γίνεται στον κόσμο, ούτε τι γίνεται στην Κύπρο. Ανενημέρωτοι και απαίδευτοι –γι’ αυτό και αθύρματα στα χέρια του οποιουδήποτε επιτήδειου λαϊκιστή ή ματαιόδοξου πολιτικού της κακιάς ώρας. Λεπτομέρειες, ε;

Διερωτώμαι αν όλοι αυτοί οι οπαδοί (ανεξαρτήτου χρώματος, οι Ομονοιάτες σήμερα δεν είναι παρά η αφορμή) θα βγουν με τον ίδιο ζήλο στους δρόμους για να διεκδικήσουν τα δίκαιά τους –εθνικά, οικονομικά ή οποιασδήποτε άλλης φύσεως. Μπα... Σήμερα η ομάδα του... λαού πήρε και μαθηματικά το πρωτάθλημα, αλλά κανένα εκ των πανηγυριζόντων δεν είδα να βγει χθες στους δρόμους (εργατική Πρωτομαγιά ήταν χθες, για όσους δεν το θυμούνται) για να διαδηλώσει υπέρ των δικαίων των εργαζομένων, τα οποία εν έτη 2010 διακυβεύονται με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης. Η ανεργία όλο και αυξάνεται, οι απολύσεις σε πολλές περιπτώσεις είναι μαζικές, οι αυξήσεις έχουν πάει περίπατο, σε ουκ ολίγες περιπτώσεις περίπατο έχει πάει και ο 13ος, το οκτάωρο είναι πλέον πολυτέλεια του προηγούμενου αιώνα.... Κανείς... αγωνιζόμενος όμως δε βγήκε στους δρόμους! Μη χαλάσουμε τα καινούργια μας παπούτσια ρε παιδί μου... Αλλά οι... αγωνιστικές σημαίες κυμάτιζαν σήμερα στα τρακτέρ που βολτάριζαν στους δρόμους της πρωτεύουσας πριν το ματς! Και το πρωτάθλημα είναι του... λαού, βεβαίως-βεβαίως. Κούνια που μας κούναγε όλους μας!

Φίλοι μου ποδοσφαιρόφιλοι υποστηρίζουν πως το ποδόσφαιρο (και ο αθλητισμός γενικότερα) τους δίνει χαρές, τους κάνει περήφανους για την ομάδα τους. Για τους εαυτούς σας παιδιά είστε άραγε περήφανοι ή η... οπαδική σας περηφάνια έρχεται να αναπληρώσει τα εσωτερικά σας κενά; Αμπελοφιλοσοφίες που αραδιάζω βραδιάτικα, ε; Όλα αυτά που γράφω πάντως, τα υποστηρίζω εκ πείρας! Έχω υπάρξει κι εγώ φίλαθλος μικρότερη και ακόμα πάω γήπεδο –όχι για να υποστηρίξω κάποια ομάδα, αλλά για... κοινωνιολογική μελέτη.

Στα δικά μου τα μάτια λοιπόν το μόνο που προσφέρει το ποδόσφαιρο στους ποδοσφαιρόφιλοους είναι την πλήρη αποχαύνωση. Τώρα βέβαια θα μου πείτε πως τα γήπεδα είναι οι τελευταίοι χώροι απελευθέρωσης τεστοστερόνης στην Κύπρο –οι τελευταίοι εναπομείναντες χώροι όπου τα... αρσενικά μπορούν να δείξουν τη... βαρβατίλα τους... Ψέμα δυστυχώς δεν είναι. Αλλά και πάλι, τι το ελκυστικό υπάρχει στην αγελοποίηση του πλήθους; Στην κυριαρχία των ενστίκτων; Στις ζωικές συμπεριφορές που οπλίζουν τα χέρια με πέτρες και καίνε κάδους και κτυπάνε συνανθρώπους τους και στέλλουν αθώους στα νοσοκομεία; Καμία απολύτως. Πρόκειται για την πλήρη κατάντια!

Κακοποίηση συμβόλων, κακοποίηση ιστορικών μορφών, κακοποίηση ιδεολογιών... Αυτά διαδραματίζονται δυστυχώς στα κυπριακά γήπεδα. Παιδαρέλια που κανένα όραμα δεν έχουν στη ζωή τους και αναλώνουν τις νεκρές τους ώρες (που ούτως ή άλλως χαμένες θα πήγαιναν σε κάποια χαϊκλασάτη καφετέρια) στις κερκίδες των γηπέδων. Κρίμα...

Πολύ θα ήθελα να βγω κι εγώ στους δρόμους και να θέσω σε μερικούς μια πολύ απλή ερώτηση: να μου πουν τις τρεις σημαντικότερες ειδήσεις της βδομάδας που μας πέρασες –πλην βεβαίως του ότι η Ομόνοια πήρε πρωτάθλημα! Αλλά μάλλον δεν είναι και πολύ σώφρων αυτή η σκέψη –πριν μερικά λεπτά άκουσα σειρήνες περιπολικών και ασθενοφόρων εδώ, λίγο πιο κάτω...

2 σχόλια:

EYE-Q είπε...

Σύλβια, σε πολλά σημεία με βρίσκεις σύμφωνο αλλά δυστυχώς έτσι είναι το ποδόσφαιρο στην χώρα που ζούμε και να προσθέσω ακόμη την προσωπολατρία προς τους ποδοσφαιριστές. Αν δεν σου αρέσει η κυπριακή πραγματικότητα και δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι μπορείς να δοκιμάσεις και άλλες χώρες της Ε.Ε.. Θέλω να σου θέσω ένα ερώτημα, έχεις ζήσει καθόλου εκτός Κύπρου?

Michael είπε...

Παρά τα πολλά κακά του ποδοσφαίρου μας (ειδικά στην Κύπρο) η γενικότερη ουσία του είναι σε αυτό που ο μεγάλος Bill Shankly (O προπονητής που αναμόρφωσε την Liverpool) είχε πει κάποτε:
"Πολλοί λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι θέμα ζωής και θανάτου. Διαφωνώ με αυτούς. Σας διαβεβαιώ ότι είναι πολύ περισότερα."

Όσο για τα υπόλοιπα που θέτεις, ουδεμία σχέση έχουν με το ποδόσφαιρο και είναι πολύ επιδερμικά (σαν προσέγγιση). Τα συμπλέγματα και η ψυχική ανεπαρκία του καθε ενός οδηγούν σε τέτοιες συμπεριφορές και όχι το ποδόσφαιρο. Τα αίτια είναι πολύ πιο βαθιά.

Η οπαδική μας περηφάνια (όπως λες) μας έκανε να κλάψουμε το 2004. Η οπαδική περηφάνια έβγαλε την Κύπρο στους δρόμους τότε με τις επιτυχίες της Ανόρθωσης και άλλα πολλά.

Και στο κάτω κάτω γιατί απαιτάς να έχω εγώ ο ποδοσφαιρόφιλος τις δικές σου εγκυκλοπαιδικές γνώσεις? Εσύ έχεις τις δικές μου ποδοσφαιρικές γνώσεις?

Έχεις δει πως αντιδρούν σε χώρες όπου η ανέχεια είναι καθημερινό φαινόμενο, όταν η ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας τους κάνει μια νίκη?

Έχεις μιλήσει με κάποιο Ναπολιτάνο να σου πει πως ένοιωθε όταν η Νάπολι της φτώχειας όρθωσε το ανάστημα της απέναντι στα θηρία του Μιλάνου και της Ρώμης- τότε με τον Ντιέγκο?

Ρώτησες κάποιο Αργεντίνο να σου πει για το πως ένοιωσε όταν "το χέρι του θεού" έριχνε στο καναβάτσο την Αγγλία των Φώλκλαντς?

Έχεις δει άντρες να δακρύζουν (σε διαβεβαιώ όχι από τεστοστερόνη)πάνω σε μια κερκίδα?

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο μας και αγαπάμε τοους Μέσσι, τους Μαραντόνες, τους Dalglish και όλους τους λοιπούς αγίους της δικής μας "θρησκείας". Ταυτιζόμαστε και αγαπάμε σύμβολα, φανέλες και χρώματα.

Ελπίζουμε σιγά σιγα, να διώξουμε και το αληταριό που λυμαίνεται την χαρά (και την λύπη) που τόσο απλόχερα μας δίνει αυτό που δεν θα καταλάβεις ποτέ....αυτό που "σε διαβεβαιώ είναι πολύ περισσότερα" από όποια κοινονιολογική μελέτη γίνει με μια προσέγγιση "υπεράνω".

Διαφωνούμε αγαπητή Σύλβια.